Warlikowski Sebastian Knihy

Kołyma - sowieckie łagry, podlegające NKWD, utworzone na początku lat trzydziestych po odkryciu na bezludnych obszarach bogatych zasobów naturalnych: węgla, platyny, uranu, i ropy naftowej, a nawet złota. W lutym 1931 roku na tereny przyszłych łagrów przybyli pierwsi więźniowie. W początkowych latach funkcjonowania obozów śmiertelność wśród łagierników wynosiła ok. 80%. Kołymskie obozy budziły grozę z powodu surowego klimatu oraz złych warunków bytowych pracę przerywano dopiero przy -54 C. Kierowani tam byli więźniowie szczególnie niebezpieczni dla władzy sowieckiej. Książka zawiera w większości nigdy nie publikowane drukiem relacje tych, którzy przeżyli białe piekło sowieckich łagrów dalekiej północy. Ze wzruszeniem spisywaliśmy tekst ze starych maszynopisów i odręcznie pisanych świadectw. Publikujemy także reprodukcje listów, pamiątek i dokumentów, które pozostały w archiwach. Ci, którzy ocaleli, opowiadają o obozowym życiu na Kołymie, o dramatycznych zajściach, których byli świadkami i ofiarami. Tragedia odcisnęła na ich życiu krwawe piętno - już na zawsze.

Kontynuacja bestsellerowej publikacji „Kołyma. Polacy w sowieckich łagrach“ autorstwa Sebastiana Warlikowskiego, nagrodzonej tytułem „Historycznej książki roku 2019“, ukazuje brutalny świat sowieckiego systemu obozów karnych, który powstał po rewolucji październikowej. Gułag, zainicjowany w 1923 roku na Wyspach Sołowieckich, stał się miejscem izolacji i niewolniczej pracy więźniów politycznych. Obózów przybywało, a ich lokalizacja w słabo zaludnionych regionach sprzyjała budowie kluczowych obiektów przemysłowych. Przykładem wykorzystywania pracy niewolniczej była budowa Kanału Biełomor w latach 1931-1932. W styczniu 1935 roku w systemie znajdowało się już ponad milion więźniów, a w 1938 liczba ta przekroczyła dwa miliony. Surowe warunki klimatyczne i nieludzkie traktowanie więźniów, którzy pracowali nawet przy -54 °C, przyczyniły się do wysokiego odsetka śmiertelności. Polacy zaczęli trafiać do obozów w latach 30. XX wieku, a po 1939 roku, po zajęciu wschodnich ziem, deportowano tysiące „polskiego elementu kontrrewolucyjnego“. Książka zawiera niepublikowane relacje tych, którzy przeżyli białe piekło łagrów. Choć wrócili do ojczyzny, trauma obozów pozostawiła w ich duszach niezatarte ślady.