Joanna Boczaczek-Trąbska Knihy

Biografia Stefana Wiecheckiego, napisana przez Joannę Trąbską-Bochaczek, uzupełnia edycję jego utworów zawartych w blisko 30 tomach opowiadań, zarówno przedwojennych, jak i powojennych. Autorka pisze o Wiechu z czułością i uwielbieniem, nazywając go czarodziejem humoru i alchemikiem uśmiechu. W oczach znajomych był dżentelmenem, który zajmował się publicystyką, satyrą, a także aktorstwem i reżyserią. Jego kariera dziennikarska zaczęła się skromnie, ale szybko przekształcił się w wybitnego humorystę, który z pasją opisywał życie warszawskich ulic. Wiechecki miał niezwykłe wyczucie komizmu, potrafił w kilku zdaniach uchwycić osobowość i sytuację ludzi, budując z nimi nić porozumienia. Jego humoreski przedstawiały wybrane grupy społeczne Warszawy, w tym drobnych kupców, dorożkarzy oraz osoby z marginesu. Autor nie krytykował, lecz rejestrował rzeczywistość z humorem, co sprawiało, że jego prace były zarówno zabawne, jak i refleksyjne. Julian Tuwim określił Wiecheckiego jako Homera warszawskiej ulicy, a Jan Lechoń zauważył, że potrafił opisać pijaństwo i mordobicie na wiele sposobów. Jego twórczość, wyrażająca się w gwarze, stała się uosobieniem warszawskości, a jego językowe pomysły były doceniane, choć nie zawsze akceptowane.

Badania pigmentów i warstw malarskich dotyczą mineralogii, historii sztuki, konserwacji zabytków i archeologii. Ich celem jest uzyskanie informacji o warsztacie malarza - m.in. o tym, jakich używał pigmentów i skąd one pochodziły. Interesujące są powiązania między szkołami artystycznymi i pojedynczymi twórcami, zasięg sieci handlowych w obrocie materiałami malarskimi oraz stopień rozpoznania i eksploatacji złóż oraz wystąpień surowców pigmentów. Można rozpoznać moment wprowadzenia pigmentu do obiegu i czas zaprzestania jego używania. Pomocne jest to w datowaniu malowideł. Pojawienie się kosztownych pigmentów wskazuje na wzrost upodobania do luksusu. Badania pigmentów w dziełach sztuki, których data powstania jest znana, pozwalają na uściślanie niejednoznacznego ich nazewnictwa stosowanego w dawnych traktatach. Wiadomo, że istnieją nietypowe, zaskakujące sytuacje wykorzystania materiałów malarskich antyku do zdobień dużo późniejszych. Współcześni konserwatorzy dzieł sztuki poszukują optymalnych odpowiedników materiałów używanych przez dawnych mistrzów i rzemieślników. Identyfikowane są pierwotne barwy substancji, które wskutek różnych czynników uległy przemianom kolorystycznym - chemicznym i mineralnym. Historycy sztuki i kryminolodzy ustalają rodzaj materiałów malarskich (w tym pigmentów), co umożliwia odkrywanie fałszerstw oraz bywa dowodem innych przestępstw.