Katarzyna Jackowska-Enemuo Knihy

To piękna baśń o miłości, bliskości, zaufaniu. O przeszkodach, jakie stawia przed nami wszystkimi – Małymi i Dużymi – życie. O marzeniach i o złotym jabłuszku, które leczy wszystkie choroby…. No, prawie wszystkie. I o tym, że każdy z nas ma swoje własne, najlepsze sposoby na trudne sytuacje i wyzwania. Autorka baśni w delikatny sposób wprowadza czytelników w tematykę tego, co nieuchronne... W pałacu słońca na samiuśkim końcu świata mieszkają trzy siostry prządki, trzy Zorze. A kiedy rodzi się dziecko, Zorze przychodzą, przędą i układają złotą nić jego losu i każdemu dziecku dają jakiś dar... Tak zaczyna się opowieść o niesamowitych przygodach dwójki rodzeństwa.

Jest to opowieść o piątej stronie świata, którą człowiek od zawsze przeczuwa, i której nie może dotknąć. Nie znajdziecie w niej informacji o duchach, zjawach i demonach pojawiających się w snach i naszych wyobrażeniach pod wpływem strachu. Według starych opowieści zaświat wcale nie jest straszny, jest po prostu inny niż nasz – ludzki – świat. To opowieść o cieniutkich jak pajęcza nić granicach, które łączą świat i zaświat, a także o miejscach i istotach, które w dawnym postrzeganiu strzegły przejść, umiały porozumiewać się ze światem niewidocznym, i pomagały ludziom i duszom w rozmawianiu ze sobą. �O zaświecie, który mógł się objawić w różnych miejscach i czasach, którego bramami były źródła, rozstaje dróg, a także progi domów i lustra. O �zaświecie, który ukazywał się w ogniu, w chmurach, burzach i piorunach oraz o przewodnikach, którzy potrafili odnaleźć drogę pomiędzy światem a zaświatem.

Co to za dziwny tytuł: „Między światem a zaświatem”? Zaświat to piekło? Kraina umarłych? Świat to my: nasze ręce, domy, ulice, lasy, rzeki, psy i ptaki. Cały nieskończony wszechświat. Ale czym jest zaświat? To piąta strona rzeczywistości, którą człowiek od zawsze przeczuwa, nie mogąc jej dotknąć. Ludzie wierzyli, że świat i zaświat przenikają się, dzieli je tylko zasłona z mgły. Zaświat objawiał się w różnych miejscach i czasach, jego bramami były źródła, rozstaje dróg, progi domów i lustra. Ukazywał się w ogniu, wodzie, chmurach, burzach. Pomiędzy tymi światami są cieniutkie granice, bramy, które możemy rozpoznać lub nie. Są sny, opowieści, baśnie. Wędrują tam przewodnicy, ludzie-nieludzie. Jesteśmy tu, rodząc się bez pamięci, umierając bez wiedzy, a jednak przeczuwając to, czego nie możemy dotknąć. Ta opowieść jest o bliskości zaświata, nie o duchach czy demonach, bo te powstają z naszego strachu. Stare opowieści mówią, że zaświat nie jest straszny, po prostu jest. Inny niż nasz świat. To historia o granicach, spotkaniach z zaświatem oraz miejscach i istotach, które łączyły oba światy, pomagając żywym i duszom w komunikacji.