Jurij I. Andruchovyč Knihy

Moje Evropa má v sobě něco z dobrodružných příběhů dávných staletí, které se za dlouhých večerů sdělovaly převážně vyprávěním. Za takovýchto nekonečných večerů byl ostatně kdysi zavdán i podnět k sepsání této knížky, ke zmapování podivuhodně nestálého středoevropského prostoru na samém konci bouřlivého 20. století. Moje Evropa je společná dobrodružná výprava dvou přátel do tajůplného a takřka neprobádaného nitra kontinentu. Je to jednak výprava proti proudu minulého času, o jehož revizi se formou fragmentární rodinné kroniky pokouší přední ukrajinský spisovatel Jurij Andruchovyč (1960), avšak tento ztracený čas je zároveň stále objevován ve své opakující se zpřítomnělé podobě v poněkud ospalých krajinách střední Evropy, kam nás unáší spolu s vodami Dunaje neobvyklý zeměpis jednoho z nejvýznamnějších současných polských prozaiků a publicistů Andrzeje Stasiuka (1960). Je to zpráva o existenci úžasného, malátného subkontinentu, který, ač zmítán dějinnými zvraty, přesto zůstává paradoxně trvale sám sebou: jediným kulturním prostorem, posledním útočištěm potulných básníků a spisovatelů.

Станіслав Перфецький, герой українського андеграунду, поет і художник хеппенінгів, їде на міжнародний симпозіум про посткарнавальне безумство світу у Венеції. В дорозі до лагунного міста він потрапляє в тенета богем у декадентському Мюнхені, закохується в жінку, яку хтось приставив до нього як шпигунку, і опиняється втягнутим у демонічні інтриги та еротичні ексцеси. На відкритому вікні готелю на Канал Гранде слід Перфецького втрачається. Чи не є це зникнення лише інсценуванням художника масок, підробок і інших "перверсій"? Як і в "Майстрі і Маргариті" Булгакова, у "Музейній книзі" Андруховича надприродне вторгається в повсякденність і бере на себе управління. Розкуте гра з формами, стилями, апокрифічними традиціями – це літературна пригода для тих, хто воліє сміятися з літературою, а не відчаюватися через життя.