Knihobot

Amore

Hodnocení knihy

Parametry

  • 125 stránek
  • 5 hodin čtení

Více o knize

«Amor, creo necesario nombrarte, más exactamente pronunciar tu definición, tu cometido, puesto que de ti ignoro nombre y existencia. Así pues, yo te nombro: un dedo fónico te señala en el centro de la noche. No rememoro tiempos en que no fuera de noche, de manera que no he tenido jamás forma distinta para señalarte que no fuera este distraído y atento juego de una mano que no diviso. Esto, a ti que no puedes escuchar, quisiera decirte: tengo que marcharme, al punto, en esta noche que en todo instante está igualmente lejos del alba y del ocaso; camino y hablo quedamente, rechina bajo mis pasos la madera del pórtico, escucho el fragor del bosque. Bajo la luminiscencia de nubes bajas, de nieblas, intento escribir una carta que no irá a parar a ti jamás. Die Liebe, für Manganelli, ist mehr als ein Gefühl, sie ist ein Kontinent der Abwesenheiten, der Entfernungen, der Abschiede, der Verzweiflung. Wie er selbst sagt: „Wir werden nicht leugnen, dass diese niemals endende Geschichte des Liebens, Verfolgens, Verleugnens, die uns in keiner Weise erreichen kann, Kummer, Qual, Niedergeschlagenheit ist. […] In diesem Wald der Liebe entfesselt deine gleichmäßig verteilte Abwesenheit den Zorn, die niedergebeugte Hingabe, das Weinen.“

Vydání

Nákup knihy

Amore, Giorgio Manganelli

Jazyk
Rok vydání
1982
product-detail.submit-box.info.binding
(měkká)
Jakmile se objeví, pošleme e-mail.

Doručení

Platební metody

3,0
Dobrá
1 Hodnocení

Tady nám chybí tvá recenze.

Titul
Amore
Jazyk
německy
Vydavatel
Wagenbach
Rok vydání
1982
Vazba
měkká
Počet stran
125
ISBN10
3803101182
ISBN13
9783803101181
Série
Hodnocení
3 z 5
Anotace
«Amor, creo necesario nombrarte, más exactamente pronunciar tu definición, tu cometido, puesto que de ti ignoro nombre y existencia. Así pues, yo te nombro: un dedo fónico te señala en el centro de la noche. No rememoro tiempos en que no fuera de noche, de manera que no he tenido jamás forma distinta para señalarte que no fuera este distraído y atento juego de una mano que no diviso. Esto, a ti que no puedes escuchar, quisiera decirte: tengo que marcharme, al punto, en esta noche que en todo instante está igualmente lejos del alba y del ocaso; camino y hablo quedamente, rechina bajo mis pasos la madera del pórtico, escucho el fragor del bosque. Bajo la luminiscencia de nubes bajas, de nieblas, intento escribir una carta que no irá a parar a ti jamás. Die Liebe, für Manganelli, ist mehr als ein Gefühl, sie ist ein Kontinent der Abwesenheiten, der Entfernungen, der Abschiede, der Verzweiflung. Wie er selbst sagt: „Wir werden nicht leugnen, dass diese niemals endende Geschichte des Liebens, Verfolgens, Verleugnens, die uns in keiner Weise erreichen kann, Kummer, Qual, Niedergeschlagenheit ist. […] In diesem Wald der Liebe entfesselt deine gleichmäßig verteilte Abwesenheit den Zorn, die niedergebeugte Hingabe, das Weinen.“