Historia śmiechu i drwiny

Více o knize

Wybitny francuski historyk Georges Minois (ur. 1946) zasłynął monografiami zgłębiającymi zjawiska życia duchowo-umysłowego i codzienności, takie jak samotność, praktyki religijne, melancholia czy depresja. W niniejszym tomie bada różne formy wesołego życia, ukazując historię śmiechu od starożytności do współczesności w dwóch wątkach. Pierwszy z nich śledzi historię świąt, karnawałów i zbiorowej zabawy, a drugi analizuje zmieniający się stosunek władz, zwłaszcza kościelnych, do śmiechu. W starożytności śmiech był postrzegany jako boski, wyraz wolności bogów, podczas gdy wczesne chrześcijaństwo uznawało go za diabelski. Średniowiecze natomiast obfitowało w rubaszny śmiech jako wytchnienie od rygorów doktryny. Trzeci wątek to filozoficzne podejście do śmiechu jako reakcji na świat, z sceptycznym śmiechem Demokryta, kynicznym Diogenesa oraz satyrą, zwłaszcza polityczną. Dzieło Minois to nie tylko historia, ale także encyklopedia zjawisk społecznych związanych ze śmiechem. Autor przywołuje mało znane fakty historyczne, wzbogacając je o zniuansowaną interpretację kulturową. Na szczęście historia śmiechu ma szczęśliwy finał, a współczesne społeczeństwa śmieją się bez wyrzutów sumienia, mimo krytyki, że ich śmiech maskuje utratę sensu.