Prawdopodobieństwo w retoryce antycznej

Více o knize

Pojęcie prawdopodobieństwa łączymy przede wszystkim ze statystyką, gdzie dostajemy informacje o statystycznych osiągnięciach przeciętnego człowieka oraz jego szansach na sukces czy porażkę. Jednak prawdopodobieństwo wykracza poza matematyczne badania i formalne rozwiązania, obejmując również wiarę i przekonania. Prezentowana książka koncentruje się na antycznym prawdopodobieństwie retorycznym, które dotyczy wiary, zaufania i przesądów, a także antytezy prawdy. Dla starożytnych teoretyków sztuki wymowy prawdopodobieństwo było kluczowym narzędziem argumentacyjnym, obecnym już w mowach bohaterów Homera. Pierwszymi przedstawicielami retoryki, którzy je wykorzystywali, byli Koraks i Tejzjasz, uznawani za wynalazców tego pojęcia. Gorgiasz, znany z umiejętności przekonywania Ateńczyków, również korzystał z prawdopodobieństwa, a Antyfont, specjalista od mów w procesach o morderstwa, uznawał je za podstawowe narzędzie retoryki. Zainteresowanie tym pojęciem wśród greckich teoretyków wynikało z przekonania, że prawda nie zawsze jest przekonywująca. Współczesna teoria logomachii przejęła wiele antycznych reguł retorycznych, a dzisiejsi mówcy, często nieświadomie, korzystają z narzędzi wypracowanych przez starożytnych, w tym prawdopodobieństwa. Książka bada, jak zarówno starożytni, jak i współcześni adepci retoryki wykorzystują prawdopodobieństwo w sztuce argumentacji.