Sowa Jan Knihy

Książka proponuje przepisanie historii Polski oraz opisanie jej społeczno-kulturowej tożsamości przy użyciu teoretycznych narzędzi, które rzadko były stosowane w tym kontekście, takich jak teologia polityczna, Lacanowska psychoanaliza, teoria systemów-światów, studia postkolonialne, ontologia wydarzenia Alaina Badiou oraz teoria hegemonii. Figura „fantomowego ciała króla” nawiązuje do koncepcji „dwóch ciał króla” Ernsta Kantorowicza. Autor opisuje I Rzeczpospolitą jako byt determinowany przez szereg braków, wskazując, że po śmierci Zygmunta II Augusta, Rzeczpospolita nie istniała jako państwo w ścisłym znaczeniu, lecz była raczej fantomem, urojeniem, wyobrażeniem. To nieistnienie wpłynęło na losy Polski od XVI i XVII wieku, przez rozbiory, aż po czasy współczesne. Książka nie jest typową pracą historyczną; jej głównym przedmiotem są współczesne problemy Polski z nowoczesnością. W zaskakujący sposób łączy myśli Wallersteina z Gombrowiczem, Brzozowskiego z Lacanem, Leforta z Andersonem oraz Gramsciego i Laclau z sarmackimi tradycjami, aby rzucić światło na zagadkę, jaką była i jest Polska.

Monografia (…) wypełnia lukę w dorobku polskiej literatury historyczno- wojskowej (…). Właściwie dobrane przykłady spraw procesowych oraz dogłębna ich analiza dokonana na szerokim tle europejskim stanowią o wysokim poziomie wiedzy Autora, który dodatkowo umiejętnie stawia nowe problemy i hipotezy badawcze, wraz z uzasadnionymi wnioskami naukowymi w licznych podsumowaniach. Z recenzji prof. dr. hab. Marka Wagnera (UPH) Jest to opracowanie oparte w głównej mierze na materiale źródłowym, poddanym gruntownej i prawidłowej analizie, bardzo potrzebne i spełniające wszelkie wymogi naukowe. Z recenzji prof. dr. hab. Dariusza Kupisza (UMCS)