Spośród demokratycznych mikropaństw europejskich, Andora jest najmniej znana. Podczas gdy Monako przywodzi na myśl Lazurowe Wybrzeże i kasyna, San Marino kojarzy się z enklawą we Włoszech, a Liechtenstein z rajem podatkowym, Andora pozostaje w cieniu. Polskim czytelnikom może być znana głównie jako popularny ośrodek narciarski w Pirenejach (Grandvalira). Dla specjalistów prawa międzynarodowego Andora była dotychczas przykładem terytorium niesuwerennego. Jej unikalna konstrukcja głowy państwa sprawiała trudności w klasyfikacji wśród różnych form terytoriów niesuwerennych, takich jak protektoraty czy kondominia. Przyjęcie konstytucji w 1993 roku oraz trójstronny traktat z sąsiadami, a także akcesja do ONZ i Rady Europy, zakończyły te spory, wprowadzając Andorę do grona suwerennych państw demokratycznych w Europie. Mimo tej rewolucji z przełomu lat 80. i 90., Andora pozostaje przykładem specyficznego systemu politycznego: diarchii, w której głową państwa są jednocześnie katolicki biskup jednej z katalońskich diecezji oraz ex officio prezydent Republiki Francuskiej.
