Ruben Verhasselt Knihy

Panoramisch beeld van het dagelijks leven in Israël.

Fontanel is de koosnaam van Michael Joffe, 55 jaar oud, getrouwd, vader van een tweelingzoon en –dochter, en naar zijn mening de enig normale in de grote familie Joffe. Zijn bijnaam Fontanel heeft hij te danken aan het feit dat de fontanel bij hem nooit is dichtgegroeid. Dat verleent hem een aantal bijzondere geestelijke en zintuiglijke gaven. Fontanel is het verhaal van de liefde tussen Michael en Anja, die ontluikt op Michael's vijfde verjaardag, wanneer Anja, een jonge vrouw van 21, hem redt uit een brand in een veld. Vanaf dat moment ontwikkelt zich tussen hen een romance die begint met alternatief moederschap, vervolgt met de liefde tussen een jongen en een volwassen vrouw, en uitloopt op Anja's verstoting uit het dorp. Het is ook het verhaal van de grote familie Joffe, een familie waarin veel tweelingen voorkomen, waarin de mannen hun geheugen verliezen als ze zaad lozen of bloeden en de vrouwen als ze zogen of bloeden.

Ústřední postavou románu Druhá osoba singuláru, přeloženého již do třinácti jazyků, je ambiciózní muž, jeden z nejlepších arabských právníků v Jeruzalémě. Vlastní prosperující advokátní kancelář, má dům, manželku a dvě děti. Jednoho dne zakoupí v antikvariátu Tolstého Kreutzerovu sonátu a v ní nalezne lístek určený neznámému muži, evidentně psaný rukou jeho manželky. Stravován podezíravostí a palčivou žárlivostí se pustí do pátrání po předchozím majiteli knihy. Ve druhé dějové linii vystupuje Amir Lahab, chudý vesnický Arab, který přijel do Jeruzaléma studovat sociální práci. Postupně vychází najevo, že se oba protagonisté snaží opustit nejen společenskou třídu, z níž pocházejí, ale též nechat za sebou větší část svého arabského dědictví. Kašua s nesmírnou citlivostí a bystrým smyslem pro absurdno rozvíjí příběh o lásce, zradě a cti a nastoluje otázku, zda člověk skutečně může shodit starou kůži a znovustvořit sebe sama. Druhá osoba singuláru je psychologickou mozaikou a pronikavou sondou do smýšlení jednotlivců, kteří utvářejí rozdělenou izraelskou společnost. Ve spletité sonátě hlasů a identit jsou naznačeny iracionální výbuchy hněvu a žárlivosti, jimiž se vyznačuje vynucené manželství mezi Araby a Izraelci, i naděje do budoucna, že oba národy tak jako hlavní postava v Tolstého románu jednoho dne uznají své slabosti a budou usilovat o odpuštění.

Een vroegwijs jongetje wordt in het Jeruzalem van de jaren vijftig op sleeptouw genomen door een vreemde idealist.

Een personeelschef begeleidt een bij een terreuraanslag omgekomen oud-werkneemster naar haar laatste rustplaats.

"Net als mijn vader en broer leef ik van brood. Alleen bak ik het niet meer, ik schrijf erover," aldus de verteller Esau in de roman 'de kus van Esau'. In 1927 ontvlucht de familie Levi - Abraham, Sara en de tweeling Jakob en Esau - Jeruzalem en vestigt hun bakkerij in een boerendorp. Als voor de bijziende tweeling één bril wordt gekocht, zet Jakob deze op. Hij wijdt zijn verdere leven aan het bakken van brood, terwijl Esau voor periodieke blindheid kiest, een verzameling van geuren en citaten aanlegt, het dorp verlaat en in Amerika een succesvol auteur wordt die over brood schrijft. In 'de kus van Esau' keert hij terug naar zijn vaderland om zijn zieke vader te verplegen en vertelt hij het wonderlijke verhaal van zijn familie.

In een zaaltje op een industrieterrein ten noorden van Tel Aviv staat de kleine, bebrilde stand-upcomedian Dov Grinstein op het toneel. Elke keer dat het hem niet lukt het publiek aan het lachen te krijgen, slaat hij zichzelf schrikbarend hard in het gezicht. Als het publiek begint te morren, spreekt een kleine vrouw de zaal toe vanaf de eerste rij. Zij leerde Dov kennen als kind: toen was hij een beetje vreemd, maar hij was de enige die haar niet pestte. Door haar verhaal neemt Dovs optreden een persoonlijke wending. Hij vertelt over zijn vader Chezkel (kapper en handelaar in namaak-Levi’s) en moeder Sara (kampoverlevende), en zegt dat hij vroeger op zijn handen liep om zijn droevige moeder aan het lachen te krijgen. Het publiek wil moppen, maar Dov gaat verder met zijn eigen levensverhaal. Als tiener werd hij op een dag weggeroepen uit het premilitaire trainingskamp, omdat een van zijn ouders was overleden. Niemand vertelde hem wie er dood was, en tijdens de rit naar Jeruzalem bedenkt hij van wie hij het erger zou vinden. Hij zet plusjes en minnetjes achter zijn vader en zijn moeder en vindt zichzelf daarom een klootzak. Daar krijgt hij wel applaus voor, van de laatste drie mensen in de zaal.

Belichtingen van Oudtestamentische figuren vanuit de Israelische actualiteit van begin jaren '80.