Ist ein Leben ohne Marken möglich? Und wie beeinflussen sie unser Ego oder den sozialen Status? Neil Boorman, ein Londoner Lifestyle-Spezialist, wollte es wissen und verbrannte seine komplette Luxushabe auf einem lodernden Scheiterhaufen – eine gigantische Turnschuh-Sammlung, teure Designer-Möbel und sogar seine Lieblingszahnpasta. Über dieses ungewöhnliche Entzugsprogramm hat der ehemalige Markenjunkie einen originellen Erfahrungsbericht geschrieben. In seinem Buch erzählt er davon, ob er ohne Marken bestehen kann und seziert selbstironisch die schöne Welt des Scheins.
Neil Boorman Knihy
Bestaat er een leven zonder Nike, Ralph Lauren en Chanel? Wat doe je als je op een ochtend wakker wordt en inziet dat je leven afhangt van alles wat cool en trendy is en dat je identiteit en denkbeelden zijn gebaseerd op een hiërarchie van merken? Neil Boorman vond het een schokkend inzicht en wilde van zijn merkenverslaving af. Op 17 september 2006 verbrandde hij op een plein in Londen in een groot vreugdevuur al zijn merkspullen: zijn Lacoste-shirts, zijn Adidas-schoenen en zijn Raf Simmons-bomberjack. Alles ging op de grote stapel. En wat niet brandde vernielde hij met een grote moker. Maar Boorman beschrijft niet alleen op een ontwapenend openhartige manier zijn eigen merkenverslaving en zijn pogingen om af te kicken. Hij vraagt zich ook af of je tegenwoordig überhaupt zonder merkspullen een normaal leven kunt leiden en legt de sociale, historische, economische en psychologische achtergronden van de huidige merkengekte bloot.