Chodzić i uśmiechać się wolno każdemu

Více o knize

Praca seksualna na ziemiach polskich na przełomie XIX i XX wieku była zjawiskiem społecznym, prawnym i zdrowotnym, a także popularną figurą retoryczną. Kościół i towarzystwa abstynenckie potępiały prostytucję jako moralną zarazę, lekarze ostrzegali przed jej wpływem na płodność i epidemiami chorób wenerycznych, a socjaliści wskazywali na biedę i wykorzystywanie dziewczyn z proletariatu. Emancypantki dostrzegały w pracy seksualnej źródło chorób i przyczynę rozpadu rodzin. Jak wyglądało życie pracownic seksualnych? Dlaczego postrzegano je jako zagrożenie dla społeczeństwa? Alicja Urbanik-Kopeć bada te kwestie, wypełniając luki w historii kobiet. Praca seksualna mogła być wyborem, przymusem lub czymś pośrednim, a stosunek do niej wiele mówi o pozycji społecznej kobiet w dziewiętnastym wieku. Temat ten ukazuje napięcia płciowe i klasowe w społeczeństwie. Książka opowiada o ochronie zdrowia, prawie małżeńskim, pracy zawodowej kobiet oraz systemie opieki społecznej w dobie emancypacji. Analizuje konstrukcję pojęcia niebezpiecznej kobiecej seksualności, szczególnie proletariuszek, podkreślając hipokryzję konserwatywnego społeczeństwa klasowego.